Dragutin i Milutin

Što više raste euforija kod crnogorskih političara oko prijema Crne Gore u članstvo u EU „prije roka“, kod mene sve više rastu dileme. Već sam u jednom ranijem tekstu zamolio Martu Kos da nas zaobiđe sa svojim pośetama, jer svaki put kad nas pośeti istinska proevropska Crna Gora, ne ova jučerašnja, nego ona „od iskona“, ostaje konsternirana njenim ponašanjem, nepoštovanjem esencijalnog u korist formalnog, njenim koketiranjem sa onima koji članstvo u EU posmatraju samo kroz fondove, evropski životni standard i goli materijalni interes. Što je najgore, lider postojeće vlasti to ne krije u predizbornom obraćanju svojem biračkom tijelu, onom i dalje vjernom i onom, u više ili manjoj mjeri, razočaranom. Drugim riječima, uvjerava ih da se kod njih u ideološkom smislu nije ništa promjenilo, samo se kameleonski prilogađavaju okolnostima. 

Za mene je glavno pitanje da li su komesari EU beskrupulozne birokrate, kojima je najvažnija njihova karijera i udaranje recki u još jednom ostvarenom uspjehu i koji zato na nas „cjepidlake“, koji želimo zaista evropski reformisanu Crnu Goru, modernu evropsku državu, vladavinu prava, ljudska prava i slobode, slobodu štampe, sekularnu državu... gledaju kao na kamen u cipeli. Marti Kos, komesarki za proširenje EU, nije problem da ispija brlju sa rektorom državnog fakulteta i promoterima njegove strategije o ruskom uticaju na Crnu Goru, koja i danas postoji kao snimak na Youtube-u, dok se u Evropskom parlamentu govori o malignom uticaju Moskve i Beograda na unutrašnja pitanja u Crnoj Gori. Odavno je vrijeme da u Evropskom parlamentu postave zahtjev da Marta Kos obrazloži razloge zbog kojih je predlagala otvaranje trećeg klastera za Srbiju, bez ikakvog osnova i bez konsultacija sa zemljama članicama, a i razloge zašto u Crnoj Gori ignoriše kontakte sa opozicijom, koja je, kao nekadašnja vlast, otvorila sva poglavlja u pregovorima sa EU, pojedina i zatvorila, u vrijeme kada je EU zahtijevala ozbiljno političko i pravosudno usaglašavanje sa evropskim standardima, bez sadašnjih širom otvorenih vrata i kalpacima na očima kako bi se viđelo samo ono što se želi viđeti, dok se srdačno grli sa zagovornicima „srpskog sveta“, u folirantskim evropskim odijelima i sa kokardom na kapi. 

 „BRAK“ IZ RAČUNA

Možda je u pitanju „brak“ iz računa: Marta Kos je svjesna da je za evropsku budućnost Crne Gore od presudnog značaja uključiti vrijednosno antievropske političke činioce, dok Mandić & Co, sa druge strane, koriste tu naklonost, stvarnu ili iz koristoljublja, da Crna Gora uđe u EU kao prva „srpska država“, budući trojanski magarac „srpskog sveta“, potencirajući stalno Marti Kos da osnovu evropskog puta Crne Gore čine „evropski reformisani Srbi“. Do mene dopiru i priče o nekakvim rođačkim vezama Marte Kos sa Srbijom, ali sumnjam da ta birokratska svijest se bavi tim tričarijama. Jer birokrate nemaju ni ideologiju, zato se lako ukomponuju - Marta Kos, kao tobož liberalka po opredjeljenju, i Fon der Lajen, kao narodnjačka političarka. Odavno liberalna demokratija u svijetu traži svoje roditelje.

Dan državnosti je uvijek najbolji lakmus da nikakve evropske integracije ne utiču na crnogorske kontradiktornosti, na taj duboki jaz između građanske, proevropske, suverenističke i patriotske Crne Gore i „srpske Sparte“, sa ideologijom i „vrijednostima“ Republike Srpske. Uz ozbiljnu nezainteresovanost bezbjednosnog sektora, što ih debelo svrstava ideološki, društvene mreže su prepune velikosrpskog govora mržnje prema Montenegru, kako oni vole da nazivaju suverenu Crnu Goru, nacionalnim manjinama i liberalnim, evropskim vrijednostima. Pucaju sa svih strana divljenja „nikšićkim momcima“ dok pjevaju „Leleču Turci, kukaju bule“... kao „srpskim junacima“, šeruje se emotikonima, Trinaestojulski ustanak bi, kažu, bio minoran da ga nijesu vodile takve karađorđevićke oficirske veličine poput kapetana Pavla Đurišića, pukovnika Baja Stanišića, majora Đorđija Lašića i drugih i slične izanđale laži i gadosti. 

Pojavljuju se tu i neki magistri – istoričari, čiji stavovi uglavnom ne zavise od činjenica, već od ideologije onoga kod koga su diplomirali ili magistrirali, sa tezama da Trinaestojulski ustanak nije organizovala KPCG, već da je to svenarodni odgovor na Petrovdanski sabor od 12. jula, kada su „separatisti“, kako kažu, pozivajući se na istoričara Dima Vujovića, kao da je svaki stav Dima Vujovića sveta istina, pokušali da obnove suverenu Kraljevinu Crnu Goru, pod patronatrom italijanskog okupatora. Iako spadam u „separatiste“ još od osamdesetih, nemam nikakve simpatije prema odlukama Petrovdanskog sabora, ali sam potpuno siguran da to nije ni povod Trinaestojulskom ustanku. Svako ko se imalo bavi ozbiljnom istoriografijom zna da su pripreme za Trinaestoljulski ustanak u režiji KPCG počele još u maju 1941. godine. Poštujem sve činjenice koje je Dimo Vujović iznio u svojim radovima, ali nijesam spreman da prihvatim ideološke i nacionalne matrice nijednog od crnogorskih isatoričara koji su se poslije Drugog svjetskog rata bavili istorijom Crne Gore u XX stoljeću. Imam dovoljno godina da sam od mojih đedova, baba, oca i majke, koji su bili savremenici svih tih događaja, inače sklon traženju istine, iz prve saznao dovoljno činjenica da mogu sklopiti širu sliku o tim vremenima. Za razliku od ovih pilića kojima iz treće ruke zarazu šire potomci ratnih zločinaca i fašističkih kolaboranata. Uostalom, od koga bi se separatisali u doba NDH i Nedićeve Srbije?

PARTIJSKE EKSPOZITURE NA MREŽAMA

Da riba smrdi od glave govori i čestitka građanima Crne Gore četničkog vojvode Raja, na našu sramotu predśednika crnogorskog parlamenta, koji je veličanstveni Trinaestojulski ustanak, prvi opštenarodni ustanak u porobljenoj Evropi, sa 30.000 ustanika, morao da zagadi i uđene već pomenute „kraljeve oficire“, kao glavne nosioce operacija za oslobođenje crnogorskih gradova, pored toga što su kasnije postali izdajnici, fašistički kolaboranti, ratni zločinci i neprijatelji crnogorskog imena. On i jeste paradigma tog dijela Crne Gore koja generacijama radi na njenom zatiranju i njenom pretvaranju u region Srbije, s tim što mu ne smeta da bude na jednoj od najvećih funkcija u Crnoj Gori, predśednika parlamenta, bez obzira na porodični pedigre i minulo anticrnogorsko političko djelovanje. No, to se nimalo ne razlikuje od karaktera četničkog pokreta tokom Drugog svjetskog rata, čije nečasno djelovanje baštini.

Iako je potpisan sporazum pozicije i opozicije o evropskom putu Crne Gore, jasno je da predizborne kampanje, koje su već krenule u svojem najprljavijem obliku, neće nimalo biti fer i džentlemenske. Već su se registrovale na društvenim mrežama pojedine partijske ekspoziture, kojima je glavna meta kriminalizacija DPS-a, kao, očito, glavnog konkurenta svim konstituentima vlasti. Neka mi oproste svi ako griješim ali mi mnoge te grupe, stilom i vokabularom, vonjaju na Demokrate. Siguran sam da bi u uređenoj državi takve organizovane grupe bile predmet interesovanja tužilaštva, jer se na njihovim zidovima iznose optužbe koje zahtijevaju da se utvrdi ko stoji iza njih, ili bar da se utvrdi ima li u onome što se iznosi zrno istine i da li imaju bilo kakve dokaze. Ili se radi o klasičnoj političkoj kleveti. Znam da su ranije prozivali DPS da je i on formirao neke slične grupe i portale, ali zaboravljaju na desetine grupa i MIM-ova koji su postojali, sa druge strane, pred izbore 2020. godine.

 OBRAZAC NEDEMOKRATSKIH REŽIMA

Bilo kako bilo, vrijeme je da Crna Gora, kao prvi kandidat za ulazak u EU, okrene novi list i kad su izbori u pitanju i da vlast, ako je to moguće očekivati od likova kao što je Boris Bogdanović, Momčilo Leković i slični, obezbijedi fer i poštene izbore, u kojima neće biti moguće kriminalizovati protivnika, pogotovo ne sa pozicija vlasti, jer je obaveza svakoga da sva saznanja o bilo čijem kriminalnom djelovanju prijavi tužilaštvu, ako pośeduje dokaze za to. Ili, u suprotnom, da odgovara za klevetu. Inače je taj način političke borbe svojstven nedemokratskim režimima i desnim ekstremistima, koji nedostatak stručnosti, kapaciteta ili sopstvenog uspjeha u politici, ukoliko su na vlasti, nadomješćuju time što će ocrniti svoje političke konkurente. Ono što se dešava u Srbiji, u kojoj predśednik Srbije na televizijama sa nacionalnom frekvencijom ima neograničen pristup i uvijek se pominje afirmativno, dok su studenti, kao najozbiljniji protivnik režimu na budućim izborima, mnogo manje zastupljeni, a i kad su zastupljeni uvijek su predmet kriminalizacije, negativnih konotacija i optužbi za nasilje i slično, ne bi smjelo biti obrazac u Crnoj Gori. 

Ipak, nadam se da će Crna Gora, u nekom realnijem vremenu od euforičnih izjava Marte Kos i političara vlasti, ući u EU, ali, svjestan, na moju veliku žalost, sa crnogorskim Dragutinom i Milutinom, daljinski programiranim da prvi u EU zaigraju srpski „moravac“. Kao što sam svjestan da je krajnje vrijeme da se svi probudimo iz konformizma i da nesposobnost, avanturizam, populizam, dvoličnost, iskompleksiranost, konvertitstvo i petokolonaštvo pošaljemo đe im je mjesto. Vrijeme je da narod Crne Gore počne da razlikuje jeftinu propagandu, populizam, laka rješenja, kamione, avione, od ozbiljne politike, da se zgadi na one koji gomilom epp-a zatrpavaju svoju nesposobnost, dok postrojavaju vojsku za liječenje sopstvenih kompleksa, praveći vojne špalire iz čistog hira, van svakog uobičajenog protokola. Bolest je, izgleda, svačija.