Vašar licemjerja

Već smo više puta konstatovali da je Crna Gora zemlja čuda i da nema države nalik na nju kad su u pitanju odnos velikog broja građana prema svojoj otadžbini i pored toga što im preci nikada nijesu izbivali iz nje, njihov ponos što rade protiv njenih interesa, a za interese druge države, radost kojom slave njene poraze, a ismijavaju uspjehe, zagriženost u falsifikovanju sopstvene istorije i njenom pripisivanju drugoj državi i drugom identitetu i još mnogo toga. Posljednjih šest godina imamo još jedan fenomen, da Crnom Gorom vlada koalicija kojoj je teško utvrditi najmanji zajednički ideološki sadržalac i koju na okupu drži goli sopstveni i partijski interes i međusobno namirenje po dubini i širini. 

Što se bliže izbori imaćemo sve više ideoloških iskakanja u sadašnjoj vladajućoj koaliciji u podilaženju biračkom tijelu i političko prostituisanje njihovih partnera u vlasti potpuno suprotnih uvjerenja, radi tobožnjih „viših interesa“. Ponos, dostojanstvo, principi izgubili su se u jeftinim propagandnim veličanjima sopstvenog značaja i mudrosti u ostvarenju državnih ciljeva.

SLJEPILO ZA ČINJENICE

Život je neumoljiv, pun nepredvidivih okolnosti i stalno testira koaliciju na vlasti dokle su spremni da istrpe provokacije jedni drugih i političke i lukrativne interese stave u prvi plan. 

Najnovija vijest o smrti bivšeg vojnog komandanta vojske entiteta BiH Republika Srpska Ratka Mladića, došla je, vjerovatno, u nezgodnom trenutku za aktuelnu Vladu Crne Gore. Upućeni tvrde da ne postoji zločin u istoriji čovječanstva koji je više istražen i potkrijepljen dokazima od genocida u Srebrnici.

Kad se tome doda uživo prijenos opsade Sarajeva nepune četiri godine, veći dio vremena bez vode i struje, sa konstantnim neselektivnim bombardovanjem i pod snajperskim hicima, koncentracioni logori sa neshvatljivim zločinima u njima i brojni masovni zločini širom BiH, vrlo detaljno istraženi u Hagu, postavlja se pitanje zašto bi smrt jednog ratnog zločinca izazivala kontroverze bilo đe, pa, posebno, u Crnoj Gori. Jedino logično objašnjenje odavanja počasti takvoj osobi je podržavanje masovnih ubistava Bošnjaka, kao posljedica stava da se radi o „gubi u torini“. Ili, „lažnim ljudima sa lažnom vjerom“. 

I to sljepilo za činjenice nije ništa novo. To je čak pravilo, bez obzira da li se radi o bližoj ili daljoj prošlosti. Postoje istorijske činjenice, potkrijepljene brojnim dokazima, artefaktima i srpska istorija. Na najbolji način to je prezentovao srpski mitropolit Joanikije u Budvi, na festivalu „Ćirilicom“, ulazeći u prostor koji pripada istorijskoj nauci i koji sigurno ne pripada crkvi. Time je Joanikije Mićović samo potvrdio da se „obrazovao“ iz istorije Crne Gore na velikosrpskim mantrama pseudoistoričara iz Srbije, poput Aleksandra Rakovića i sličnih. A i da je crkva kojoj pripada maligni izraštaj na tijelu Crne Gore kad zastupa stavove onih koji Crnoj Gori žele propast i koji žele obračun sa crnogorskom nacijom. Zato ni nema sumnje da će ta crkva odati počast mrtvom ratnom zločincu i služiti parastose u njegovu slavu.

LAŽNI „EVROPEJCI“

Ko je želio da zna istinu, mogao je u svjedočenjima na Haškom tribunalu od samih učesnika sa srpske strane saznati kolika je bila monstruoznost u vršenju zločina jedinica pod vođstvom Ratka Mladića. Recimo, komandant TO u opštini Bratunac svjedočio je da je jedne večeri general vojske RS Ljubiša Beara, pripit, dovezao autobusima 2.000 pripadnika bošnjačke nacionalnosti. Na pitanje što da radi sa njima, Beara mu je pokazao pokretom ruke preko sopstvenog grla.

Kako je odgovorio da on nema dovoljno ljudi da pobije toliki broj, Beara ih je odvezao u obližnje skladište đe su likvidirani. Većina je bila vezanih ruku žicom na leđima. Zaista herojski. Ili svjedočenje jednog od braće Banovića, čije je hapšenje izazvalo pobunu Crvenih beretki, Specijalne jedinice MUP-a Srbije, Predraga Banovića, stražara u logoru Keraterm, u Prijedoru, koji se pokajao i koji je opisivao stravične scene zločina nad pritvorenicima, u kojima je i sam učestvovao i koji su neshvatljivi normalnom umu. 

Ni ovo što sam naveo u odnosu na obime zločina u BiH neće promijeniti stavove onih koji broje krvna zrnaca ubijenih, maltretiranih, poniženih... Ministar pravde Srbije najavljuje da će preminuli ratni zločinac biti sahranjen uz sve državne počasti, na stadionu fudbalskog kluba Partizan, publika daje minut šutnje preminulom ratnom zločincu, društvene mreže prepune „Neka ti je vječna slava generale“, veliki broj medija u Srbiji odaje pijetet preminulom presuđenom ratnom zločincu... 

U Crnoj Gori su se već pojavile umrlice sa žalom zbog smrti presuđenog ratnog zločinca, predśednik skupštine Crne Gore šalje izraze saučešća porodici preminulog presuđenog ratnog zločinca, Demokrate, sa izuzetkom jednoga, u sebi žale zbog smrti presuđenog ratnog zločinca, isto kao i većina u PES-u, dok je Milan Knežević, predśednik DNP-a, očekivano sklepao stihove u slavu preminulog presuđenog ratnog zločinca. Za očekivati je da će se još mnogi tragovi koji vonjaju pojaviti u medijskom prostoru, a i da će broj putnika za Beograd biti prilično impozantan. 

Za očekivati je da će dvojac koji je „evropeisao“ Crnu Goru sad, Milojko Spajić i Jakov Milatović, prećutati smrt presuđenog ratnog zločinca i reakcije iz Crne Gore, kao što su i prećutali i izbjegli da čestitaju Ukrajini Dan nezavisnosti 24. avgusta, iako su svi, manje-više, političari iz EU to uradiili. I ta šutnja govori više od hiljadu napisanih riječi. Crna Gora, kao članica NATO, kao zemlja koja je osudila mučku agresiju Rusije na Ukrajinu, koja je uvela sankcije Rusije, izbjegla je da čestita Dan nezavisnosti zemlji koja se bori za slobodu od agresora!? Zašto? Pa zato da ne bi izgubili glasove na predstojećim izborima! Što rječito govori da u Crnoj Gori imamo rusofilsku vlast koja se ukriva i kameleonski prilagođava svoju politiku, u kojoj nema zrnca iskrenosti.

Tako da je spisak konja, trojanskih ili bilo kojih, mnogo veći o spiska ovaca, kojima nas časti predśednik Srbije, A. Vučić, uz, pogađate – još jedno ćutanje vlasti u Crnoj Gori.

CRKVENI KMERI

Veliku buru je izazvalo i onemogućavanje srpskog glumca Dragana Mićanovića da govorom otvori Montenegro film festival u Herceg Novom, kad su mu, kao đaku prvaku, gradonačelnik Herceg Novog Stevan Katić i ministarka kulture Crne Gore Tamara Vujović, naravno, oboje iz Demokrata, cenzurisali govor. Na Demokrate ne treba trošiti riječi. Nije ih džabe srpski istoričar Milivoj Bešlin nazvao - crkvenim Kmerima!

Naravno, onemogućavanje Draganu Mićanoviću da održi govor je potpuno nedopustivo i za osudu i razotkriva na najrječitiji način karakter antidemokratske partije Demokrata i njihovu berijevsku svijest. Ali, tražili ste - gledajte. Kada su pred izbore 2020. godine ulicama Crne Gore prikaze u crnim odorama predvodile litijaške kolone kao civilizacijsku kontrarevoluciju protiv postojeće vlasti, gotovo konsenzualno su imali podršku u Srbiji, uključujući i glumce.

Nije smetalo ni to što je vlast SNS-a logistički i na sve načine pomagala obaranje režima u Crnoj Gori i što je crkva preuzela ulogu postavljanja vlasti u sekularnoj zemlji. Naprotiv, čak se često na tzv. nezavisnim televizijama govorilo „nama bi trebao jedan Amfilohije“. Problem je u Srbiji, uključujući i glumce, što se podržavaju va bank sve prosrpske partije, iako su po vokaciji ideološka sabraća Radikalne stranke i njenih derivata, dok se sve procrnogorke opcije doživljavaju kao antisrpske i „razbijanje srpskog nacionalnog bića“. 

Postavgustovske vlasti u Crnoj Gori su imale punu medijsku podršku u Srbiji od tzv. nezavisnih medija (ove ostale ne pratim zbog mentalnog zdravlja), prećutkivale su se sve njihove nepodopštine, glorifikovala hapšenja i unaprijed određivala krivica, nije se bavilo zloupotrebama vlasti, pravosuđa, nezakonitim vetinzima, osim u pozitivnom smislu, nema slova o političkim zatvorenicima Milivoju Katniću i Saši Čađenoviću, o pokušaju državnog prevrata 2016. se govorilo kao o ujdurmi Đukanović - Vućić, poistovjećivali su se režimi na čelu sa DPS-om u Crnoj Gori i SNS-om u Srbiji, iako im se ni „supe ne bi pomiješale“, eksces je bio puštanje mišljenja nekog iz Crne Gore ko je kritički nastrojen prema postavgustovskim vlastima, pozdravljalo se čišćenje „kadrova DPS-a“, iako se radi mahom o otpuštanju pripadnika crnogorske nacije, itd. Naravno, za njih ne postoji crnogorsko pitanje u Crnoj Gori. Tako da je Dragan Mićanović mogao na licu mjesta da se uvjeri u karakter vlasti u Crnoj Gori i koga je podržavao, a i dobije sliku koju nije mogao viđeti u Srbiji. 

Sve navedeno u ovom tekstu se može sublimirati kao posljedica užasne indoktrinacije u Srbiji od malih nogu. Neko je skoro objavio faksimil iz udžbenika u Srbiji za šesti razred osnovne škole u kojem piše o slovenskim narodima na Balkanu: „Srbi, Hrvati, Slovenci, Bugari (sloveniziran narod). Tokom XX veka kao narodi formirali su se: Crnogorci, Bošnjaci, Makedonci“!

Zato se nemojte pitati zašto đeca po Srbiji pišu grafite „Ratko Mladić srpski heroj“, „Crna Gora srpska Sparta“, itd. Dok god đeca u Srbiji budu školovana da budu huligani po srpskim stadionima i dok god im se bude punila glava o „srpskim zemljama“ iz himne Srbije, region se neće smiriti. Zato bjež'mo u EU!