Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas

Iz psihologije znamo da kad s mržnjom govorimo o drugima u stvari govorimo najviše o sebi. Svi koji mrze, kao uzrok svoje mržnje, umjesto sebe, okrivljuju objekat svoje mržnje. Crna Gora je krenula u istorijsku političku promjenu i okončala agoniju kojom je održavala zabludu o zajedničkom životu sa onima koji je nikad nijesu doživljavali kao ravnopravnog partnera, već kao da imaju tapiju na nju. I to se neće promijeniti ko god bio na vlasti, jer srpski nacionalizam ima bitnu karakteristiku da je skoro ravnomjerno zastupljen u gotovo svim političkim ideologijama, bilo da je riječ o liberalnoj, konzervativnoj ili socijalističkoj političkoj opciji. Zato ne čudi nekakav SNS propagandni Centar za društvenu (ne)stabilnost iz Novog Sada koji su, nakon nekih „dokumentarnih“ izbljuvaka kojima su crtali mete novinarima u Srbiji, krenuli da se obračunavaju lažima sa obnovom crnogorske nezavisnosti kroz, takođe, jedan propagandni, tobož dokumentarni izbljuvak.

Na crtanje meta novinarima tzv. demokratska Srbija je reagovala, dok im je pljuvačina po Crnoj Gori svima prihvatljiva (uz rijetke izuzetke) i dobra osnova na kojoj svi grade stavove o situaciji u Croj Gori. Posebno o ugroženosti srpskog roda i fašizmu „Montenegrina“. Ili „milogoraca“. Predśedniku Srbije, koji je u vaseljeni poznat kao ljubiutelj istine i drugačijeg mišljenja, takođe, se dopao taj izbljuvak. Referendum o obnovi crnogorske nezavisnosti propratio je izjavom o izgubljenoj ljubavi: „Izvinite što smo vas voleli više nego vi nas“. Kažu da ljubav zna da bude bolna kad je bolesna, tada zna da pređe u patologiju. Pod uslovom da je ljubavi ikada bilo. Biće, ipak, da se radi o čistoj imperijalnoj politici, zamotanoj u novinsku hartiju žutila koje kontroliše vlast u Srbiji. Pa hajde da se malo podśetimo te „ljubavi“, koja više liči na istorijsko višestruko silovanje.

IZVJEŠTAJI O ZLOČINIMA U CRNOJ GORI

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: Čarls Velington Furlong, vojni posmatrač američkog predśednika Vudroa Vilsona u Crnoj Gori, 1919. godine opisao je odnos srpske vojske prema Crnogorcima sljedećim riječima: „Pitao sam se zašto su Srbi svojoj braći najgori neprijatelji, jer je druga invazija Srbije na Crnu Goru bila gora od invazije Austrije, a primirje gore od rata“.

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: Chicago Tribune, 4. septembra 1919. objavljuje tekst „Zvanični izvještači donijeli užasne izvještaje u Pariz: Pod srpskom okupacijom Crna Gora danas predstavlja mjesto najkrvavijeg pokolja u Evropi, izjavio je zvaničnik koji se vratio. Ukoliko se Engleska i Amerika ne umiješaju, nijedan crnogorski rojalista neće ostati živ. Srbi ih ubijaju na veliko“.

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: beogradska Politika i beogradsko Vreme u svojim brojevima od 10. februara 1924. godine pišu o izlaganju g. Mihaila Ivanovića, crnogorskog federaliste, u Skupštini Kraljevine SHS: „Prvi je posao režima bio da uništi cio pravni poredak i slobodnu Crnu Goru. Srbijanski dinastičari dobijaju od režima pohvale i nagrade za paljenje kuća, vađenje očiju živim ljudima, bacanje đece na bajunetima kroz prozore, lomljenje ruku ženama i đeci kartečima iz topa, zato što nijesu vjerni Kralju itd... Divlji napadi na prošlost i tradicije Crne Gore, rušenje spomenika, pljačkanje istorijskih dokumenata itd“... Jedina reakcija na njegov govor bila je potpredśednika Skupštine: „'Nema crnogorskog naroda u Crnoj Gori'! - protestuje i diže se sa klupe g. Bakić“.

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: „Vi ste oni koji su ubili Joka Cota! Vi ste oni koji su ubili babu Neška R. Nikolića iz topa! Vi ste oni čiji je 'izvršni odbor' svojim najsramnijim dekretom ubio babu Simonovića iz sela Dragovoljića! Vi ste oni koji su opljačkali hiljadu suknji i đečjih pelena. Vi ste oni koji su zavlačili mačke pod suknje žena iz Rovaca, šibajuci ih! Vi ste oni koji su zakopavali pse umjesto crnogorskih junaka, držeći tamo govore koje je samo vaš prljavi jezik mogao da izgovori! Vi ste oni koji su oskrnavili grobove najboljih crnogorskih junaka! Vi ste oni koji su zatvorili majke sa jednomjesečnijem bebama koje su umirale u strašnim mukama u vašim tamnicama. Vi ste oni koji ste primorali arhimandrita Pavićevića da čisti vaše nužnike! A sad vas nije stid da se pojavite na izborima (plebiscitu) pred narodom crnogorskim kome ste toliko puta pljunuli u lice i čiju ste istoriju, dostojanstvo i običaje bacili pod noge i u glib“. (Tribuna od 23.11.1920).

MASAKRI NAD KOMITSKIM FAMILIJAMA

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: Nekadašnji crnogorski premijer i ministar Jovan Simonov Plamenac, u beogradskom listu „Balkan“ 12. novembra 1925.g. piše: „U 1918. i 1919. godini Crna Gora je bila svedena na groblje. Zapaljeno je hiljade kuća i pobijeno na hiljade Crnogoraca… Žene, đeca i nemoćni starci bacani su živi u vatru: Đeca koju su bacali sa prozora padala su na bajonete koji su ih spremni čekali. Nesrećnicima koji su davali znake života, kidane su uši, jezik i nos… Žene su silovane; pa su im vezivali ispod suknje mačke koje su, podivljale zbog udaraca štapom, kidale tijela ovih nesrećnica. Formirane su bande koje su kao Huni pustošile oblasti jednu za drugom pljačkajući sirotinju crnogorsku, skrnaveći grobove predaka, vukući i prljajući po blatu kosti Sv. Vasilija Ostroškog i Sv. Petra Cetinjskog samo zato što su bili svečevi crnogorski“. (prenio u svom djelu „Crnogorsko pitanje“ i mađarski naučnik Jozef Bajza 1927)

Izvinite što ste nas više mrźeli nego mi vas: „Lord Sidenem u Britanskom parlamentu 11. marta 1920: „Srpske vojne vlasti u Baru primijenile su sva mogućna sredstva da primoraju, kao i na hiljade drugih Crnogoraca, Miliju Stamatovića i Mihaila Bačetina (!?), dva starośedioca Bara, da se zakunu na vjernost srpskom kralju Petru... Kad su ova dva Crnogorca odbila, Srbi su ih uhapsili i ubili na sljedeći način: najprije su im izvadili oči, odśekli uši i proturili jezike kroz raśekotine koje su im napravili u vilicama...U tim borbama (misli se na borbe sa komitima) sela se gađaju poljskim topovima, žene i đeca ubijaju, a na hiljade kuća je popaljeno“. Ovo je samo dio zločina koji se iznose u UK parlamentu i možete ih naći na njihovom sajtu ( https://api.parliament.uk/historic-hansard/lords/1920/jun/10/montenegro ).

Mogao bih roman o sličnim zlodjelima napisati. Mogao bih vam navesti i što je pisao Pantelija Jovović, dopisnik beogradskih listova „Balkan“ i „Tribuna“ iz Crne Gore, ali dovoljan je samo faksimil predgovora njegove knjige („Crnogorski političari“, Beograd 1924, štamparija „Vreme“) koji ću postaviti. Ili „Krvavi album Karađorđevića. I ovo je dovoljno da odgovorim na „istorijsku ljubav“ Aleksandra Vučića prema Crnogorcima. Ovo nije moje mišljenje koje se neće njemu sviđeti, OVO SU FAKTI!!! Kao što su fakti da je masna laž, iznesena u navedenom dokumentarnom izbljuvku, kako je srpska vojska oslobađala Crnu Goru 1918. Imate, gospodo arhive po Beogradu pa ih malo pročačkajte! Jedino je „oslobodila“ Budvu 1931. godine.

CRNU GORU OSLOBODILE KOMITE

Čak i „Ujedinjenje“, br. 27, 15. XII 1918, novine čiji je urednik Andrija Radović, predśednik „Crnogorskog odbora za narodno ujedinjenje“, finansiranog od Vlade Srbije, preko ogranka u Solunu, na čelu sa Petrom Kosovićem, piše da je narod Crne Gore, „iako bez vojske, sam otjerao svog okupatora i ugnjetača“.

Drugo, da srpska vojska, odnosno Jadranske trupe, kako im je dato ime, nijesu oslobodile Crnu Goru, o tome postoji sijaset neoborivih činjenica. Nijesu ni mogle, jer su Jadranske trupe iz Skoplja stigle u Peć 24. oktobra 1918. kada je oslobođena većina Crne Gore od strane komitskih četa i ustanika!!! Npr, u svom izvještaju od 24. oktobra Kosta Pećanac, koga je srpska Vrhovna komanda delegirala da je informiše o komitskom pokretu u Crnoj Gori, obavještava komandanta Skadarskih trupa da su Crnogorci oslobodili Plav, Gusinje, Andrijevicu, Berane, Rožaje, Bijelo Polje i Kolašin. U tim operacijama, piše on, zarobili su 3.000 Njemaca i Austrijanaca, 14 mitraljeza, veliku količinu municije i drugog materijala, „a mnogo više ih je izginulo, jer su se Nemci ogorčeno borili i nisu se hteli predati komitskim četama“. (Dokumenti operativne komande Skadarskih i Jadranskih trupa za oktobar 1918). Samo su u Nikšiću komite i ustanici zarobili 3.505 vojnika, 95 podoficira i 86 oficira!

O tome govore i austrijski izvještaji. Guvernerstvo je, recimo, 15. oktobra saopštilo da su garnizoni sa područja Berana, Rožaja i Korita povlače prema Bijelom Polju, pod stalnim napadima komita, da su Andrijevica i Kolašin zauzeti, a tamošnja odjeljenja razoružana i puštena. Generalno guvernerstvo je već 5. oktobra započelo pripreme za napuštanje Crne Gore. Svi ovi izvještaji i mnogi drugi o sukobima Austrijanaca sa komitama nalaze se u bečkom arhivu i istorijskim institututima u Beogradu. Njih je objavio i dr Novica Rakočević u knjizi „Crna Gora u Prvom svjetskom ratu“.

ISTORIJA JE NAUKA, A NE MIŠLJENJE

Ustanički pokret u Crnoj Gori je bio toliko snažan i efikasan da su crnogorski komiti spriječili prebacivanje austrougarskih trupa iz Albanije na Kosovo, kad su stigle u Crnu Goru one ne samo da nijesu mogle otići na Kosovo, već su bile prisiljene da se od napada komita spašavaju povlačenjem crnogorskom obalom ka Boki Kotorskoj. Time je u velikoj mjeri olakšan prodor Prve armije srpske vojske ka Nišu. To vam poklanjamo, ne tražimo zahvalnost! Takođe, omogućeno je odredu francuskog generala Trenijea da se probije kroz Kačanicki tjesnac i razvije vojnu aktivnost na Kosovu.

Regent Aleksandar Karađorđević kaže komandantu Jadranskih trupa, pukovniku Dragutinu Milutinoviću, pred polazak iz Skoplja: „Vama je osiguran čin generalski, jer ste to i ranije zaslužili. Pri radu u Crnoj Gori nemojte biti meka srca. Kralju Nikoli treba zabraniti dolazak u Crnu Goru po svaku cenu, pa ma upotrijebiti i krajnja sredstva“. (Arhiv Srpske akademije nauka br. 11441/ 11443 1-8). Naredio je da ubiju njegovog đeda, kod kojeg se podizao?! A vi i dalje citirajte Nikolu I Perovića u dokazivanju srpstva nakon što je, prije ovog naređenja o ubistvu, na njega organizovano iz Beograda više atentata.

Još kaže predśednik Srbije da ne želimo da čujemo drugo mišljenje? Kao da je istorija mišljenje, a ne nauka koja se bavi faktografijom na osnovu validnih dokaza: artefakata, dokumenta, fotografija i sl. Osim toga, da li je mišljenje ono što neki tvrde o njegovom porijeklu ili je to uvreda za njegovu majku? Pa još da navedemo gomilu njih koji to tvrde? Je li mišljenje to što je izneseno u tom dokumentarnom izbljuvku da su Cetinjani kopilad koju su njihove majke rađale nakon prostituisanja sa italijanskim okupatorom? Ili je to uvreda za sve cetinjske majke? Ili je ok takvo nešto napisati i za njega i za Cetinjane i njihove majke? Postoji li dno koje nijeste sposobni da dosegnete? Izgleda da ne!