Apologetika zločina i revizija istorije - vezivno tkivo vlasti u Crnoj Gori

Svašta smo do sada gledali u Skupštini Crne Gore. Počev od one satanizacije političkih protivnika, u doba jedinstvenog DPS-a, kada je Risto Vukčević, predsjednik prvog parlametarnog saziva od uvođenja višestranačkog sistema, nazvao cjelokupnu crnogorsku opoziciju - „bandom izdajničkom”.  

Sjećamo se i skupštinskog performansa Demokratskog fronta, ono kada je srpska, a kasnije će se pokazati litijaška, opozicija nazivala Mila Đukanovića -  lopovom, sve uz pogrdno skandiranje. Nije to drčni Đukanović otćutao, od tada postoji onaj pogrdan slogan kada hoćete nekoga da ponizite - ,,Bravo, kreteni!” .  

Istini za volju, bilo je i dogovora vlasti i opozicije - prije refernduma 2006, pa i kada je, deset godina kasnije, maja 2016, izglasana vlada izbornog povjerenja...

DALEKO JE TANZANIJA  

Da svega je bilo, ali ono što se dešavalo u četvrtak, prilikom pokušaja održavanja sjednice Skupštine radi glasanja o iniciajativi DPS-a za smjenu Andrije Mandića - e to zaista nijesmo gledali.  

 ...Nije ti ovo Tanzanija! Kukavico jedna, pušti novinare, neka novinari uđu u salu i počni prozivku, sram te bilo! Uteče kukavica...  

Na snimku koji je puštio nezavisni poslanik Miodrag Laković zaista se moglo mnogo toga vidjeti. Posebno je bio zanimljiv jedan detalj: dok su opozicioni poslanici galamili, u sali je bio samo jedan čovjek iz parlamentrane većine – Andrija Mandić – koji je komandovao obezbjeđenju da ne pušti snimatelje u skupštinsku salu, ali i naredio da Javni servis ne prenosi početak okupljanja u skupštinskoj sali.  

Uzalud je opozicija galamila, stručne službe Skupštine stručno su, po nalogu Mandića, spriječile da novinarska noga kroči u narodni dom. I  ne samo da nije održana sjednica na kojoj je trebalo da se glasa o smjeni Andrije Mandića – nego je zabranjeno čak i da se utvrdi kvorum, što je poslovnička a time i ustavna obaveza...

KRATAK PUT OD PES-A DO PSS-A

Tako se razotkriva mučna crnogorska realnost: Skupština Crne Gore, države koja je na korak od ulaska u Evropsku Uniju, nije mogla ni da glasa o sramotnom potezu predsjednika parlamenta, jer je skupštinska vrata zaključao - upravo predsjednik Skupštine!

Naravno, ne sam, već sa svojim kompanjonima iz parlamentarne većine, liše Bošnjačke stranke.  

I sada je jasno, čak i onima koji nijesu do sada htjeli da vide znakove: Pokret Evropa Sad Milojka Spajića je evropski - samo u nazivu. Suštinski, mnogo istinitija skraćenica mogla bi da se izvede nakon postupanja PES-a. Recimo: PSS. Ili, u prevodu: Pokret Slugu Srpstva!

I to bi bilo nekako istinitije, preciznije određenje sadašnje politike Spajićeve stranke. Prije svega zato što su se svi, poslanici PES-a, osim Seida Hadžića, prikazali kao gomila poslušnika kojima, kao lutkama na koncu, upravlja Andrija Mandić.  

Kako drugačije objasniti da odrasli ljudi, poslanici, dozvoljavaju da im se, kao nestašnjoj đeci igračke, oduzimaju lične identifikacione kartice; da im se zabranjuje da privire u skupštinsku salu, sve dok im veliki šef Mandić ne klimne glavom? Kako se to zove – sluganstvo, poltronerija...

CAMAJEV IZBOR: I SA ČETNICIMA I SA LOPOVIMA

Možda je, od sramotnog ponašanja poslanika PES-a, jedino bjedniji postupak poslanika Albanskog foruma Nikole Camaja - pazite sad: potpredsjednika Skupštine - koji je uprkos partijskom nalogu ostao da mučki ćuti i čeka u skupštinskom hodniku, ne želeći da bude, nekim slučajem sudbine, onaj 41. poslanik, koji će obezbijediti kvorum i smjenu Mandića.

Da, to je onaj isti Camaj koji je svojevremeno govorio da će radije sa četnicima, nego sa lopovima. Sada je, kako vidimo, Camaj završio, baš kao i poslanici PES-a, u istom stroju sa četnicima i lopovima crnogorske istorije, ali i časti.  

Upravo tako: kradljivci časti. Jer, poslanici parlamentarne većine postali su tog 24. septembra dobrovoljni zarobljenici politike četničkog vojvode i ,,srpskog sveta”, za koji Srebrenica nije bio magnum krimen, nego, kako bi rekao ratni zločinac Ratko Mladić, osveta Turcima!  

MANDIĆEV POVRATAK NA ,,FABRIČKA PODEŠAVANJA”

I zato je se Mandić, nekoliko sati nakon dešavanja u parlamnetu, obratio javnosti i vratio srbovanju zbog čega je, u ime litijaša, i postavljen na čelu Skupštine. Tako je i objasnio svoju ,,pobjedu” 24. septembra.   

-Ono čega se oni plaše i što pokušavaju da zaustave jeste - sve veća integracija i napredak srpske zajednice u Crnoj Gori i sveobuhvatno pomirenje koje dana spostižemos a svim ostalim zajednicama – objašnjavao je post-festum Mandić.  

 I, naravno, izbjegao je da objasni: kako je to moguće da se kvorum ne konstatuje a da istovremeno  predsjendik parlamenta tvrdi kako nije bilo većine za njegovu smjenu?  

DOBROVOLJNI ZATOČENICI

Da, sve je jasno, ko želi da vidi: Mandić je bio i ostao vojnik ,,srpskog sveta“ i sada više ne mora da prijeti otkopavanjem oružja, kao onda kada je Crna Gora kretala da postane članica NATO-a.  

Sada je drugo vrijeme: četnički vojvoda više nije opozicija već je postao glavnokomandujući parlamentarne većine. Nakon glasanja 24. septembra, sada su u drugačijoj poziciji i poslanici Spajićeve stranke.  

Pristajući da budu dobrovoljni zatočenici te revizionističke, neočetničke politike, Milojko Spajić i njegov PES svoju budućnost su odredili: nikada više ne mogu biti najjača stranka, njihovo bivstvovanje u vlasti zavisiće od drugih stranaka parlamentarne većine, prevsahodno od Nove srpske demokratije i Demokrata.   

DRŽAVNI PROBLEM: TROJKA REVIZIONARA  

Ali, to je problem Milojka Spajića i njegovog PES-a.  

Crnogorski državni problem je što su premijer Milojko Spajić i potpredsjednik Vlade Aleksa Bečić, istomišljenici sa predsjednikom parlamenta Andrijom Mandićem, a njih trojica su i čelnici stranaka koje čine parlamentarnu većinu.  

Zato i ne treba da čudi što Skupština Crne Gore nije ni glasala o smjeni Mandića i što je u parlamentarnoj većini zavladao duh apologetike zločina iz ratova tokom raspada Jugoslavije i prevladala logika revizije istorije u kojoj je četnički koljač Pavle Đurišić - kako to reče mitroplit Crkve Srbije Joanikije Mićović - ,,junak nepobjedivog karaktera”...

Za čuđenje je, međutim, šutnja Evropljana nakon karikaturalne opstrukcije rada parlamenta 24. septembra. Da jeziva šutnja: od šefa Delegacije EU u Podgorici Johana Satlera do komesarke za proširenje Marte Kos. Koja je – umjesto kritike skupštinske sramotne relativizacije zločina – tek usput zamolila za jedinstvo crnogorske vlasti i crnogorske opozicije u evropskim integracijama.   

KAD JE ŠUTNJA – EVROPSKI STAV

Ili, što bi rekao portparol Evropske komisije Gijom Mersije – SkupŠtina Crne Gore, dakle: vlast i opozicija, treba da, citiram, ,,zadrže fokus na preostalim reformama”.  

Baš zanimljiva logika: dok su parlamentarci u Evropskom parlamentu žestoko kritikovali Mandićevu glorifikaciju ratnog zločinca, crnogorskoj opoziciji sugeriše se da se fokusiraju na – reforme i tako okanu priče o relativizaciji zločina.  

I niko da odgovori na pitanje: ako je evropska poruka da vrijednosni sistem antifašizma ne treba da bude temelj moderne države, ako se ne treba uzbuđivati zbog revizije prošlosti i slavljenja ratnih zločina i zločinaca – zbog čega onda hitati prema takvoj Evropi?  

Bilo bi dobro da nam to pojasni Ursula Fon Der Lajen kada dođe za koji dan u Crnu Goru. Naravno, ako Andrija Mandić dopusti da novinari postave nezgodna pitanja.