Priznanje autokefalnosti crnogorske crkve bilo bi pošteno izvršenje pravde i pravednog kanonskog prava

Vijest i komentar, objavljeni od strane Spoljne ruske obavještajne službe, kao što je javnosti poznato, demantovani su od strane Carigradske patrijaršije. No, postoji drugi dio priče, neispričane i otvorene pro futuro i pro bono, koji, svakako na relevantnim adresama, uz adekvatnu dokumentaciju istorijske sadržine i legitimnih zahtjeva, treba aktuelizovati i procesuirati kanonsko-pravno.

A to je ući u proces, koji će biti težak, dug i složen, proces zalaganja za sticanje, izdavanje tomosa za Crnogorsku pravoslavnu crkvu od strane majke crkve Carigradske patrijaršije i na tome svi crnogorski rodoljubi, maltene plebiscitarno, trebaju složno raditi, da bi to bilo krunisano uspjehom u budućnosti.

Pravda bi bila i istorijska i savremena da Carigradska vaseljenska patrijaršija dodijeli u budućnosti tomos o autokefalnosti Crnogorskoj crkvi i da ona povrati, obnovi status pomjesne autokefalne crkve, priznate od svih drugih autokefalnih ravnopravnih crkava, kao što je bilo do njenog bespravnog i nasilnog ukidanja 1920. godine.

CRNA GORA TREBA DA SLIJEDI PRIMJER SJEVERNE MAKEDONIJE KOJA JE USPJELA OD CARIGRADSKE PATRIJARŠIJE NA KRAJU DUGOG I TEŠKOG PUTA, ZADOBITI STATUS PRIZNANJA AUTOKEFALNOSTI MAKEDONSKE PRAVOSLAVNE CRKVE.

CRNA GORA JE DUGO POD OKUPACIJOM SPC, ODNOSNO, CRKVE SRBIJE I TO, NA RAZNE NAČINE, ALI KOHERENTNO OD 1920. GODINE. TO BI SE TREBALO PROMIJENITI.

Do sada su, od 1945. godine do danas, propuštene mnoge šanse u tom pogledu, ali ne treba malaksati u tom nastojanju, u toj borbi. Ne očekujmo da Crkva Srbije, kojom upravljaju u Crnoj Gori mitropoliti Joanikije i Metodije, išta namjerava uraditi da se njihove vođe distanciraju od centralne Beogradske patrijaršije, kojoj služe revnosno.

Sužnji su u pitanju. Ne vjerujem da iko od relevantnih krugova iz te postojeće strukture razmišlja i ima snage i hrabrosti da traži ni autonomiju, a kamoli autokefalnost od unitarne Srpske patrijaršije. Za to dokaza nema, a iluzija je da bi oni to i pokušali napraviti.

Oni su ipak glavešine Crkve Srbije u Crnoj Gori i zagovornici četničke ideologije i deplasirano je očekivati da bi oni prema Carigradskoj patrijaršiji čak i pokušali ući u proces oslobođenja od vazalstva i potčinjenosti Srpskoj crkvi, čiji je centar vlasti i moći u Beogradu. Svako očekivanje u tom smislu je opsjenarstvo.

Nadalje, važno je da naglasim. Očigledno je nastalo veliko uznemirenje od potencijalne mogućnosti u budućnosti, i da bi jednog dana Carigradska patrijaršija mogla, a trebala bi priznati, kao nekad što je bilo, autokefalnu Crnogorsku pravoslavnu crkvu. To bi bilo pravedno. Od te mogućnosti, pretpostavimo je, već je nervoza nastala, čak i medijska histerija, kod centralističkih velikosrpskih krugova iz redova Crkve Srbije i iz obavještajnih krugova putinovske Ruske crkve, koja se ponaša neosnovano, kao da je hegemon u pravoslavlju, premda nikad od Carigradske patrijaršije nije dobila tomos o autokefalnosti.

Moramo biti optimisti i vjerovati u ispravljanje istorijske nepravde i trijumf kanonskog prava. Crnogorska crkva treba da povrati status priznanja autokefalnosti od strane meritorne Carigradske patrijaršije, kao nekad što je bilo do 1920. godine.

Nezavisna Crna Gora jednako je autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva priznata kao nekad od strane vaseljenske Carigradske patrijaršije.